15 नोव्हेंबर रोजी सकाळी आम्हाला शुभेच्छा देण्यासाठी व भेटण्यासाठी अनिलजी खास सोनिपत हुन 6 वाजता कार चालवत आले होते. त्यांनीच काल च्या मुक्काम व जेवण्याची सोय केली होती. त्यांनी टी शर्ट देऊन आम्हा दोघांचे स्वागत केले व सुरक्षित प्रवासासाठी शुभेच्छा दिल्या. अब दिल्ली दूर नहीं म्हणत आम्ही पेडलिंग करत सोनिपत ओलांडून दिल्ली कडे निघालो. वातावरणात गारवा आणि कडाक्याची थंडी होती त्यामुळे स्वेटर काढले नव्हते. सोनिपत नंतर औद्योगिक वसाहत सुरू झाल्याने शेते नाहीशी झाली होती. पुढे गाजीपुर टिकरी चेक पोस्ट जवळ किसान आंदोलन चे टेंट लागले होते. त्यात त्यांचे लंगर उभारले होते. त्यांनी वाटेत ये जा लोकांची, शेतकरी आंदोलकांची भोजन नाश्ता चहा ची मोफत सोय केली होती। विविध समाजिक संस्था, राजकीय पक्ष यांचे त्यांना समर्थनार्थ बोर्ड दिसत होते. पुढे पोलिसांना विचारून सायकल साठी योग्य मार्ग विचारून आम्ही एक शॉर्टकट घेतला. परंतु त्या रस्त्यात खूपच धूळ, ट्रॅफिक, दगड धोंडे, माती शिवाय तो रस्ता कॅनॉल शेजारून जात होता वाटेत पंचर ची भीती होती, नुसते धुळीचे साम्राज्य यातून फुल ट्रॅफिक मग धूर ओकणारे व कर्णकर्कश हॉर्न वाजवणारे मोटारसायकल, ऑटो यातून मार्ग काढत अखेर एक कॅनॉल लागला त्याच्या बाजूने एक 2 -3 किमी ची पाऊलवाट ने सायकल चालवत अखेर 45 मिनिटांनी चेक पोस्ट लागली. तिथे SRP जवान व दिल्ली पोलिसांनी आमची विचारपूस केली आणि आम्ही त्यांच्या सोबत फोटो काढले. त्यांनी शुभेच्छा दिल्या.
10 वाजले होते आता इंडिया गेट दिल्ली 30 किमी. पुढे एका पेट्रोल पंप वर चहा बिस्कीट चा नाश्ता करून दिल्लीत प्रवेश केला. इथे एक उड्डाणपूल चढून इंडिया गेट राजघाट कडे रस्ता जातो पण आम्ही चुकलो आणि रोहिनी कडे जाणाऱ्या एका मेट्रो स्टेशन वर गेल्यावर चूक लक्षात आली. या दरम्यान दिल्ली मधील काही होमिओपॅथिक डॉक्टर्स जसे डॉ ललित संदल, डॉ आदित्य कौशिक यांचा फोन की त्यांच्या घरी या म्हणून. पण हे राजधानी दिल्ली आहे आणि practically अंतर इतके लांब असते की फिर कभी फुरसत से दिल्ली आया तो जरून आऊगा म्हणून त्यांना नकार दिला. आणि पुन्हा 5 किमी फिरून दिल्लीच्या ट्रॅफिक मध्ये सांभाळून चालवत पुन्हा मार्गी लागलो. उड्डाणपूल चढताना व जंकशन वर सांभाळून रस्ता ओलांडावा लागत होता. कारण जो तो सायकल ला कसे रस्त्याच्या खाली दाबू अशा आवेशाने चालवत होता. पुढे राजघाट जवळ आम्हाला यमुना मैया (नदीचे)चे दर्शन झाले. पुढे प्रगती मैदान मार्गे इंडिया गेट पोहोचलो.
इथे काम सुरू असल्याने सायकल अलीकडे पार्क केली. सुरवातीला सायकल ला प्रवेश नाही म्हणाले पण नंतर सायकल वरील बोर्ड पाहून प्रवेश दिला. इंडिया गेट येथील वार मेमोरियल ला भेट देऊन हुतात्म्यांना अभिवादन केले.
इंडिया गेट येथे SBL होमिओपॅथी च्या टीमचे कौशल शर्मा व सर्व टीमने आमचे स्वागत केले. शिवाय दुपारच्या मिनी लंच ची व्यवस्था केली. इंडिया गेट येथील जवानांनी आमच्या मोहिमेचे कौतुक करून शुभेच्छा दिल्या.
अखेर 2 वाजता दिल्ली चा निरोप घेण्याच्या उद्देशाने आम्ही निघालो.आजचा मुक्काम हरयाणा मधील जयपूर हायवेवर मानेसार किंवा गुरुग्राम च्या दिशेने निघालो. ठिकठिकाणी ट्रॅफिक सिग्नल ओलांडत लोकांना विचारात धौला कुंवा पोहोचलो.
इथून पुढे एक रस्ता इंदिरा गांधी हवाईअड्डा तर दुसरा गुडगाव कडे जातो. आम्ही चुकून उड्डाणपूल चढलो पण त्यावरील ट्रॅफिक मुळे आम्हाला साईड ला जाताच येईना. वाहनेच वाहने एकही वाहन हात दाखवून देखील आम्हाला बाजूला जाऊ द्यायला तयार नाही. अखेर एका इनोव्हा वाल्याला दया आली आणि त्याने मार्ग करून दिला. खाली येऊन पाहतो तर काय आम्ही विमानतळ रस्त्याला लागलो होतो. 2 किमी परत यु टर्न घेऊन गुडगाव हायवेला लागलो.
पुढे गुडगाव जवळ चहा ब्रेक साठी थांबलो. पाटणकर सर उड्डाणपूल चढून व दिल्लीतील ट्रॅफिक व प्रदूषण मुळे बरेच थकले होते. पण त्यांचे सांत्वन केले. आम्ही दोघांनी मस्त केळी खाल्ली व गरम चहा बिस्कीट पिऊन गुडगाव गुरुग्राम हायवेने निघालो. वाटेत गुडगाव सायकलिंग क्लब च्या सदस्यांनी आम्हास शुभेच्छा दिल्या. वाटेत महादेव चे प्रसिद्ध मंदिर लागले आम्ही बाहेरून दर्शन घेऊन मार्गस्थ झालो. गुडगाव सायकलिंग क्लब चे सायकलिस्ट आमच्या सोबत गुरुग्राम पर्यंत आले व निरोप घेऊन मार्गस्थ झाले.
पुढे मानेसार जवळ आलो तेंव्हा पाटणकर सरांचा एकदम आवाज आला. एका पेट्रोल पंप जबल मी थांबलो आणि काय झाले विचारत असतांना बाजूला असलेल्या लॉन वर ते स्वतःला झोकून एकदम लोळायला लागले. त्यांना थोड्या वेळाने पॅक ऑरेंज ज्यूस दिले. ते म्हणाले सर पुढे जाऊ शकत नाही मी त्यांचे सांत्वन करून मुक्कामाचे ठिकाण शोधुया म्हणत मानेसार पोहोचलो.
इथे गुरुद्वारा किंवा मंदिर काहीच नव्हते शिवाय औद्योगिक वसाहत असल्याने मोजकेच फ्लॅट system च्या इमारती असल्याने मुक्काम कुठे करावा अशा मनःस्थितीत असताना अचानक एक बुलेट स्वार समोर येऊन उभा ठाकला आणि म्हणाला "Do you need any help ? "
मी न लाजता सरळ विचारलं "इथे राहायला मंदिर किंवा गुरुद्वारा आहे का " . तेंव्हा तो म्हणाला गावात एक चक्कर मारा पुढील 5 मिनिटं मध्ये तुम्हाला कळवतो असे म्हणून तो पुढे निघालो. पण पुढील 5 मिनिटांनी त्यांचा कॉल की "की, तुमची व्यवस्था माझ्या घरी केली आहे. त्यांनी घरी नेऊन प्रेमाने आदरातिथ्य केले. "
पहा एक अनोळखी प्रदेश, शहर पण त्यात भेटलेला हा ग्रेट माणूस वशिष्ठ भाई. वशिष्ठ भाई हे पाकिस्तान मधून आलेल्या निर्वासित हिंदू च्या पुनर्वसन साठी फार मोठे कार्य करत आहेत. रात्री त्याने प्रेमाने जेऊ घातले. याच दिवशी गुडगाव ला जॉब करणारा मराठी माणूस सौरभ नेगी ची भेट झाली. रात्री वशिष्ठ भाई सोबत सायकलिंग, सामाजिक कार्य, एड्स ग्रस्तांच्या प्रश्नांवर सुरू कार्य त्याचे ट्रेकिंग मधील व सामाजिक कार्य तील अनुभव विषयी गप्पा झाल्या. रात्री त्याच्या आई ने प्रेमाने जेऊ घातले. शिवाय त्यांनी पाटणकर सरांना acupressor द्वारे मसाज देऊन त्यांचा थकवा, पाठदुखी दूर केली.
डॉ पवन चांडक
9422924861
No comments:
Post a Comment