दिवस पहिला: पुणे आळंदी चौफुला ११४ किमी
13 जुलै ला सकाळी 06:15 वाजता पुणे स्टेशन पोहोचून पार्सल ऑफिस मधून सायकलची डिलिव्हरी घेऊन 06:45 ला पेडल मारत आळंदी च्या दिशेने निघालो। वाटेत रुबी हॉल क्लीनिक ला मस्त गरम चहा आणि क्रीम रोल खाऊन निघालो तर येरवडा पर्यंत आलो नसेल तितक्यात जोरदार पावसाने आम्हाला गाठले. लगेच आम्ही देखील रेनकोट घालून त्याचा सामना करायला सज्ज होतो. मग विश्रांतवाडी, दिघी गावा पर्यंत पोहोचलो तर आमचा सायकलिस्ट दोस्त निरंजन वेलणकर सायकलवर आमचे स्वागत करायला आला. नमस्कार माऊली म्हणत त्याचे स्वागत स्वीकारत आणि सोबत रिपरिप पावसामुळे उडणारे चिखल आणि बाजूने जाणारे वाहनधारक यांचे फुकटचे सल्ले ऐकत आम्ही आळंदी कडे मार्गक्रमण करत होतो. मग इंद्रायणी नदीवरील पूल ओलांडून ज्ञानेश्वर माऊलीच्या मंदिराच्या महाद्वारापाशी पोहोचलो. आमच्या सायकलवरील 'एचआयव्ही बाधित अनाथ बालकांच्या हक्कासाठी जनजागृती' हा बोर्ड सगळ्यांचे लक्ष वेधून घेत होता. सिग्नल वर थांबल्यावर असो की चौका चौकातून जाणारे लोक आम्हाला विचारत होते कुठून आले ? कुठे आणि कशासाठी चालले ? आणि सायकल वरच का ? मग त्यांच्या प्रश्नांची उत्तरे द्यायची आणि पुढे मार्गक्रमण करायचे.
सायकलला लॉक न लावता आम्ही तिघे अर्थात मी, आकाश आणि निरंजन ने दर्शन घेतले आणि माउलीला साकडे घातले की आमच्या या अनाथ, एचआयव्ही बाधित बालकांचे प्रश्न सोडविण्यासाठी बळ दे.
मग सोबत नाश्ता करून निरंजन त्यांच्या घरी पिंपरी कडे निघून गेला आणि आम्ही दोघे पुण्याकडे निघालो। 11:30 वाजता 'सकाळ' पेपरच्या हेड ऑफिसला माझी मुलाखत आणि 10:45 ला किसन टाकमोडे ने शनिवार वाडा येथे देणे समाजाचे अंतर्गत अभ्यासिकेच्या मुलांकडून जमा केलेल्या पैश्यातून मदत असा कार्यक्रम आयोजित केला होता. मग आम्ही देखील वेळेचे भान पाळत मस्त पावसात पेडलिंग करत विश्रांतवाडी, येरवाडा, संचेती हॉस्पिटल मार्गे शनिवार वाडा येथे पोहोचलो. किसन टाकमोडे आणि गणेश नरसाळे दोघेही सोमनाथ श्रमसंस्कार छावणीचे शिबिरार्थी मी देखील सोमनाथ चा 2012,13 चा शिबिरार्थी त्यामुळे आमचे एक जिव्हाळाचे नाते कारण दोघांचे प्रेरणास्थान बाबा आमटे आणि आनंदवन. त्या दोघांनी अभ्यासिकेच्या 50 विद्यार्थ्यांकडून 10/- प्रति व्यक्ती प्रमाणे 500/- रुपयाची मदत सेवालय प्रकल्पातील विद्यार्थ्यांच्या पुनर्वसनासाठी माझ्याकडे सुपूर्द केली. तितक्यात अमोल काकडे भेटायला आला. 'वैष्णव भेटीचा सोहळा' म्हणतो त्याप्रमाणे सोमनाथ कॅम्प मधील एकएक मित्र ज्यांची अनेक वर्षा नंतर भेट होत होती. अमोल काकडे एके काळी विद्यार्थी संघटना आणि चळवळीतील सक्रिय कार्यकर्ता आणि सध्या तो दै. पुण्य नगरी मध्ये पिंपरी चिंचवड येथे वार्ताहर आहे. त्याच्याशी चर्चा करत सकाळ हेड ऑफिस ला पोहोचलो. सकाळ च्या रिपोर्टर प्रियंका तुपे यांनी आमचे स्वागत केले. कॅन्टीन मध्ये चहा पित एचआयव्ही बाधित बालकांच्या मूलभूत प्रश्न व स्वयंरोजगार व सध्या सुरू केलेला सॅनिटरी पॅड चा प्रकल्प विषयी चर्चा केली। पुढे 12:30 वाजता सकाळ फेसबुक लाईव्ह च्या स्टुडियोवर पोहोचलो. लाईव्ह मुलाखत ची पहिलीच वेळ होती. कॅमेरा, रेडी कमांड नंतर प्रियांका च्या एकेक प्रश्नाला कोणतेही दडपण न ठेवता उत्तरे देत होतो. आणि सर्वात महत्वाचे म्हणजे या क्षेत्रात 10 वर्षांपासून मी स्वतः या क्षेत्रात कार्य करत असल्याने या मुलाखत विषयी कोणतीही पूर्व तयारी अथवा प्रश्नावली नसताना उत्तरे देत होतो. आजवर ची सायकल वारी, त्यातील विविध अनुभव, वारी मागील उद्देश, त्याचा समाज व जनसमान्यांशी संवाद व प्रभाव, आजवरचे अंतर, 18 वर्ष पूर्ण झालेल्या एचआयव्ही बाधित विद्यार्थ्यांचा स्वयंरोजगार व प्रशिक्षणाचा प्रश्न व त्यासाठी आजवर केलेले विविध प्रयत्न, सध्या चे एचआयव्ही चा प्रसार मधील घटलेले प्रमाण, आई कडून बाळाला होणार एचआयव्ही चा घटलेला संसर्ग याविषयी छान चर्चा झाली। शेवटी सकाळ टीमचे आभार मानून आम्ही निघालो। 1 वाजले होते व 2 वाजता खराडी येथे डॉ गौरी निरखे हिने विवेकानंद विवेक मंच च्या माध्यमातून माझ्या एड्स जनजागृती संवाद कार्यक्रमाचे आयोजन गेरा सोसायटी खराडी येथे केले होते.
पेडलिंग करत येरवाडा पर्यंत आलो होतो. पाऊस थांबला होता पण गर्मीमुळे घामाच्या धारा वाहू लागल्या. कंटाळून रेनकोट बॅग मध्ये भरले पुन्हा परत घालायची गरज पडू नये म्हणून. 2 वाजता गेरा सोसायटी येथे डॉ गौरी मंगेश पाटील यांच्या कडे आयोजित जनजागृती कार्यक्रमास पोहोचलो. गौरी तशी माझ्या बायकोची डिकेएमएम कॉलेज औरंगाबाद मधील ज्युनियर व मैत्रीण मूळची जालना व लग्नानंतर पुणे येथे रहायला आलेली. आम्ही दोघे फेसबुक वरील मित्र आणि फेसबुक वरील सायकल वारीची पोस्ट वाचल्यावर तिने केलेला हा सर्व प्रयत्न. सोसायटी मधील विविध भाषा, प्रांत, राज्यातील पण मुलं मुली अथवा सुनबाई यांच्या नोकरीमुळे स्थलांतर झालेली कुटुंबातील ज्येष्ठ आजी आजोबा या कार्यक्रमास उपस्थित होते. फ्लॅट च्या प्रवेश द्वारावरच गौरी ने एड्स जनजागृती चा संदेश देणारी सुंदर रांगोळी काढली होती. तेथील उपस्थित सर्वांना नमस्कार करून सर्वांशी ओळख करून मी आपल्या मनोगताला सुरवात केली. जीवनरेखा बालगृहतील एचआयव्ही बाधित विद्यार्थांशी जुलै 2008 मधील पहिली भेट ते त्यांच्या पोषक आहार, आरोग्य समस्या, तेथील अस्वच्छता, रोगराई, वारंवार आजारी पडणे, बालमृत्यू, अंतिम संस्कार च्या वेळी नातेवाईकांचा उपस्थित राहण्यास नकार, विविध सण साजरे करून परिवर्तनाचा प्रयत्न, शाळेत प्रवेश, सेवालय प्रकल्प लातूर येथे स्थलांतर, हॅपी म्युझिक शो, आंब्याची लागवड व विक्री तसेच गणेश मूर्ती तयार करणे व विक्री उपक्रमातून स्वयंरोजगार व प्रशिक्षणचे धडे तसेच एचआयव्ही एड्स विषयी असलेले विविध समज गैरसमज आदी विषयावर अनुभव व एड्स जनजागृती साठी सायकलिंगच का ? व आजवर केलेला प्रवास इत्यादी प्रश्नोत्तरांच्या माध्यमातून संवाद साधला. उपस्थितांनी देखील खूप छान प्रतिसाद दिला. डॉ गौरीच्या आईने आदरातिथ्याने आम्हास जेऊ घातले. 4 वाजले होते त्यांचा निरोप घेऊन निघालो तर फ्लॅट च्या गेट जवळ माझा सोमनाथ शिबिरातील मित्र पवन इंदूरकर पत्ता शोधत मला भेटायला आला होता. त्याने प्रवासासाठी पेंड खजूर आणले होते ते आम्ही पालवी पंढरपूर येथील मुलांना दिले.
त्याला भेटून वेळेची मर्यादा असल्याने निरोप घेऊन पेडल मारत निघालो. हडपसर पर्यंत ठिकठिकाणी वाहतुकीची कोंडी होती तरी त्यातून मार्ग काढत हडपसर येथील संत तुकाराम महाराज उड्डाण पूल ओलांडला. चौफुला 55 किमी बाकी होते आणि 04:30 वाजले होते. व्यवस्थित प्लॅन केले व उरली येथे एनरझल ओआरएस पाण्यात मिसळून घोट घोट पीत आम्ही सायकलिंग करत होतो. सायंकाळ ची वेळ असल्याने प्रचंड वाहतूक होती. दोघे एका मागे एक असे लयबद्ध सायकलिंग करत यवत गाठले.आता चौफुला केवळ 10 किमी होते जे आम्ही सहज पार करत दिवसभरातील ११४ किमी सायकलिंग करत चौफुला पोहोचलो. मुक्कामाची सोय अनिल गडवे यांनी स्वतःचे हॉटेल जगदंबा येथे केली होती.हॉटेल मध्ये आम्ही थांबत नसल्याचे कळवले परंतु ते लॉज बंद असून केवळ कौटुंबिक अथवा नातेवाईक व्यक्तींनाच देतात. त्यांनी एक पैसा न घेता आंमची रहाण्याची, जेवण्याची सोय केली. फ्रेश होऊन गावात थोडे फिरून लवकर झोपी गेलो.
13 जुलै ला सकाळी 06:15 वाजता पुणे स्टेशन पोहोचून पार्सल ऑफिस मधून सायकलची डिलिव्हरी घेऊन 06:45 ला पेडल मारत आळंदी च्या दिशेने निघालो। वाटेत रुबी हॉल क्लीनिक ला मस्त गरम चहा आणि क्रीम रोल खाऊन निघालो तर येरवडा पर्यंत आलो नसेल तितक्यात जोरदार पावसाने आम्हाला गाठले. लगेच आम्ही देखील रेनकोट घालून त्याचा सामना करायला सज्ज होतो. मग विश्रांतवाडी, दिघी गावा पर्यंत पोहोचलो तर आमचा सायकलिस्ट दोस्त निरंजन वेलणकर सायकलवर आमचे स्वागत करायला आला. नमस्कार माऊली म्हणत त्याचे स्वागत स्वीकारत आणि सोबत रिपरिप पावसामुळे उडणारे चिखल आणि बाजूने जाणारे वाहनधारक यांचे फुकटचे सल्ले ऐकत आम्ही आळंदी कडे मार्गक्रमण करत होतो. मग इंद्रायणी नदीवरील पूल ओलांडून ज्ञानेश्वर माऊलीच्या मंदिराच्या महाद्वारापाशी पोहोचलो. आमच्या सायकलवरील 'एचआयव्ही बाधित अनाथ बालकांच्या हक्कासाठी जनजागृती' हा बोर्ड सगळ्यांचे लक्ष वेधून घेत होता. सिग्नल वर थांबल्यावर असो की चौका चौकातून जाणारे लोक आम्हाला विचारत होते कुठून आले ? कुठे आणि कशासाठी चालले ? आणि सायकल वरच का ? मग त्यांच्या प्रश्नांची उत्तरे द्यायची आणि पुढे मार्गक्रमण करायचे.
सायकलला लॉक न लावता आम्ही तिघे अर्थात मी, आकाश आणि निरंजन ने दर्शन घेतले आणि माउलीला साकडे घातले की आमच्या या अनाथ, एचआयव्ही बाधित बालकांचे प्रश्न सोडविण्यासाठी बळ दे.
मग सोबत नाश्ता करून निरंजन त्यांच्या घरी पिंपरी कडे निघून गेला आणि आम्ही दोघे पुण्याकडे निघालो। 11:30 वाजता 'सकाळ' पेपरच्या हेड ऑफिसला माझी मुलाखत आणि 10:45 ला किसन टाकमोडे ने शनिवार वाडा येथे देणे समाजाचे अंतर्गत अभ्यासिकेच्या मुलांकडून जमा केलेल्या पैश्यातून मदत असा कार्यक्रम आयोजित केला होता. मग आम्ही देखील वेळेचे भान पाळत मस्त पावसात पेडलिंग करत विश्रांतवाडी, येरवाडा, संचेती हॉस्पिटल मार्गे शनिवार वाडा येथे पोहोचलो. किसन टाकमोडे आणि गणेश नरसाळे दोघेही सोमनाथ श्रमसंस्कार छावणीचे शिबिरार्थी मी देखील सोमनाथ चा 2012,13 चा शिबिरार्थी त्यामुळे आमचे एक जिव्हाळाचे नाते कारण दोघांचे प्रेरणास्थान बाबा आमटे आणि आनंदवन. त्या दोघांनी अभ्यासिकेच्या 50 विद्यार्थ्यांकडून 10/- प्रति व्यक्ती प्रमाणे 500/- रुपयाची मदत सेवालय प्रकल्पातील विद्यार्थ्यांच्या पुनर्वसनासाठी माझ्याकडे सुपूर्द केली. तितक्यात अमोल काकडे भेटायला आला. 'वैष्णव भेटीचा सोहळा' म्हणतो त्याप्रमाणे सोमनाथ कॅम्प मधील एकएक मित्र ज्यांची अनेक वर्षा नंतर भेट होत होती. अमोल काकडे एके काळी विद्यार्थी संघटना आणि चळवळीतील सक्रिय कार्यकर्ता आणि सध्या तो दै. पुण्य नगरी मध्ये पिंपरी चिंचवड येथे वार्ताहर आहे. त्याच्याशी चर्चा करत सकाळ हेड ऑफिस ला पोहोचलो. सकाळ च्या रिपोर्टर प्रियंका तुपे यांनी आमचे स्वागत केले. कॅन्टीन मध्ये चहा पित एचआयव्ही बाधित बालकांच्या मूलभूत प्रश्न व स्वयंरोजगार व सध्या सुरू केलेला सॅनिटरी पॅड चा प्रकल्प विषयी चर्चा केली। पुढे 12:30 वाजता सकाळ फेसबुक लाईव्ह च्या स्टुडियोवर पोहोचलो. लाईव्ह मुलाखत ची पहिलीच वेळ होती. कॅमेरा, रेडी कमांड नंतर प्रियांका च्या एकेक प्रश्नाला कोणतेही दडपण न ठेवता उत्तरे देत होतो. आणि सर्वात महत्वाचे म्हणजे या क्षेत्रात 10 वर्षांपासून मी स्वतः या क्षेत्रात कार्य करत असल्याने या मुलाखत विषयी कोणतीही पूर्व तयारी अथवा प्रश्नावली नसताना उत्तरे देत होतो. आजवर ची सायकल वारी, त्यातील विविध अनुभव, वारी मागील उद्देश, त्याचा समाज व जनसमान्यांशी संवाद व प्रभाव, आजवरचे अंतर, 18 वर्ष पूर्ण झालेल्या एचआयव्ही बाधित विद्यार्थ्यांचा स्वयंरोजगार व प्रशिक्षणाचा प्रश्न व त्यासाठी आजवर केलेले विविध प्रयत्न, सध्या चे एचआयव्ही चा प्रसार मधील घटलेले प्रमाण, आई कडून बाळाला होणार एचआयव्ही चा घटलेला संसर्ग याविषयी छान चर्चा झाली। शेवटी सकाळ टीमचे आभार मानून आम्ही निघालो। 1 वाजले होते व 2 वाजता खराडी येथे डॉ गौरी निरखे हिने विवेकानंद विवेक मंच च्या माध्यमातून माझ्या एड्स जनजागृती संवाद कार्यक्रमाचे आयोजन गेरा सोसायटी खराडी येथे केले होते.
पेडलिंग करत येरवाडा पर्यंत आलो होतो. पाऊस थांबला होता पण गर्मीमुळे घामाच्या धारा वाहू लागल्या. कंटाळून रेनकोट बॅग मध्ये भरले पुन्हा परत घालायची गरज पडू नये म्हणून. 2 वाजता गेरा सोसायटी येथे डॉ गौरी मंगेश पाटील यांच्या कडे आयोजित जनजागृती कार्यक्रमास पोहोचलो. गौरी तशी माझ्या बायकोची डिकेएमएम कॉलेज औरंगाबाद मधील ज्युनियर व मैत्रीण मूळची जालना व लग्नानंतर पुणे येथे रहायला आलेली. आम्ही दोघे फेसबुक वरील मित्र आणि फेसबुक वरील सायकल वारीची पोस्ट वाचल्यावर तिने केलेला हा सर्व प्रयत्न. सोसायटी मधील विविध भाषा, प्रांत, राज्यातील पण मुलं मुली अथवा सुनबाई यांच्या नोकरीमुळे स्थलांतर झालेली कुटुंबातील ज्येष्ठ आजी आजोबा या कार्यक्रमास उपस्थित होते. फ्लॅट च्या प्रवेश द्वारावरच गौरी ने एड्स जनजागृती चा संदेश देणारी सुंदर रांगोळी काढली होती. तेथील उपस्थित सर्वांना नमस्कार करून सर्वांशी ओळख करून मी आपल्या मनोगताला सुरवात केली. जीवनरेखा बालगृहतील एचआयव्ही बाधित विद्यार्थांशी जुलै 2008 मधील पहिली भेट ते त्यांच्या पोषक आहार, आरोग्य समस्या, तेथील अस्वच्छता, रोगराई, वारंवार आजारी पडणे, बालमृत्यू, अंतिम संस्कार च्या वेळी नातेवाईकांचा उपस्थित राहण्यास नकार, विविध सण साजरे करून परिवर्तनाचा प्रयत्न, शाळेत प्रवेश, सेवालय प्रकल्प लातूर येथे स्थलांतर, हॅपी म्युझिक शो, आंब्याची लागवड व विक्री तसेच गणेश मूर्ती तयार करणे व विक्री उपक्रमातून स्वयंरोजगार व प्रशिक्षणचे धडे तसेच एचआयव्ही एड्स विषयी असलेले विविध समज गैरसमज आदी विषयावर अनुभव व एड्स जनजागृती साठी सायकलिंगच का ? व आजवर केलेला प्रवास इत्यादी प्रश्नोत्तरांच्या माध्यमातून संवाद साधला. उपस्थितांनी देखील खूप छान प्रतिसाद दिला. डॉ गौरीच्या आईने आदरातिथ्याने आम्हास जेऊ घातले. 4 वाजले होते त्यांचा निरोप घेऊन निघालो तर फ्लॅट च्या गेट जवळ माझा सोमनाथ शिबिरातील मित्र पवन इंदूरकर पत्ता शोधत मला भेटायला आला होता. त्याने प्रवासासाठी पेंड खजूर आणले होते ते आम्ही पालवी पंढरपूर येथील मुलांना दिले.
त्याला भेटून वेळेची मर्यादा असल्याने निरोप घेऊन पेडल मारत निघालो. हडपसर पर्यंत ठिकठिकाणी वाहतुकीची कोंडी होती तरी त्यातून मार्ग काढत हडपसर येथील संत तुकाराम महाराज उड्डाण पूल ओलांडला. चौफुला 55 किमी बाकी होते आणि 04:30 वाजले होते. व्यवस्थित प्लॅन केले व उरली येथे एनरझल ओआरएस पाण्यात मिसळून घोट घोट पीत आम्ही सायकलिंग करत होतो. सायंकाळ ची वेळ असल्याने प्रचंड वाहतूक होती. दोघे एका मागे एक असे लयबद्ध सायकलिंग करत यवत गाठले.आता चौफुला केवळ 10 किमी होते जे आम्ही सहज पार करत दिवसभरातील ११४ किमी सायकलिंग करत चौफुला पोहोचलो. मुक्कामाची सोय अनिल गडवे यांनी स्वतःचे हॉटेल जगदंबा येथे केली होती.हॉटेल मध्ये आम्ही थांबत नसल्याचे कळवले परंतु ते लॉज बंद असून केवळ कौटुंबिक अथवा नातेवाईक व्यक्तींनाच देतात. त्यांनी एक पैसा न घेता आंमची रहाण्याची, जेवण्याची सोय केली. फ्रेश होऊन गावात थोडे फिरून लवकर झोपी गेलो.
No comments:
Post a Comment